7 - اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ ما لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا شَفِيعٍ أَ فَلا تَتَذَكَّرُونَ [ سجده 4 ] . اين هفت آيه چنان كه اشاره شد مدت آفرينش زمين و آسمانها را شش روز تعيين كرده است . و آيهء 5 و 6 جملهء : ما بينهما ، را نيز افزوده است « 1 » گرچه لفظ آسمانها و زمين شامل فضاى ما بين آنها را نيز هست ، و شايد افزودن اين جمله در دو آيهء فوق بدين منظور باشد كه كسى گمان نكند ميان زمين و آسمان از آن‌دو برون بوده ، و مشمول آنها نيست . و از نظر علمى نيز هرگز تفاوتى ميان زمين و ستارگان و فضاهائى كه بين آنها مىباشد نيست ، مگر از لحاظ اينكه اجرام موجود در فضا خيلى رقيقتر و كمتر از اجرام ستارگان و زمينها است . پنج آيه از آيات فوق مشتركند در اينكه : پروردگار پس از آفرينش زمين و آسمانها بر عرش احاطه فرمود . آيهء 5 : بدين ترتيب كه : آفريدگار زمين و آسمان بر عرش مستولى گشت « 2 » پس اخبار جهان خلقت را بايد از او پرسش نمود . آيهء 2 : پروردگار در اين احاطهء عرشى آغاز تدبير امور و سروسامان دادن

--> ( 1 ) - لفظ : « ما بينهما » در تمامى آيات ( 190 ) گانه مربوط به آسمان و زمين تنها در 17 جا تكرار شده است . ( 2 ) - جملهء : « الرحمن » در آيه فوق كه بمعنى خالق است شايد براى دفع بعضى از پندارهاى ناروائى است كه دربارهء عرش الهى ذكر شده ، مانند اينكه گفته‌اند خدا بر عرش خود تكيه‌زده كلمهء « الرحمن » چنان مينمايد كه خدا آفريدگار عرش و غير عرش است ، و تكيه زدن خالق بر مخلوق خود نامعقول است .